Şimdi sen öpmeyeceksin de
Kimler öpsün beni...
Hastalıklı kelebeklerim mi?
Gökyüzüne hasret pulsuz balıklarım mı?
Dur söyleme;
Yoksa en sevdiğin, 5 yavrusu ardında olan, yüzü çamura bulaşmış,
Siyah bir köpekçik mi?
Şimdi sen bakmayacaksın da
Kimler bilsin eşkâlimi...
Gel git akıllı sokak ışıklarım mı?
Deniz yüzü görmemiş saka kuşlarım mı?
Dur lütfen;
Yoksa en sevdiğim, belki de zararına sevilen, kalbi telveye bulanmış,
Sütlü Türk kahvelerim mi?
Şimdi sen dokunmayacaksın da
Kimler okşasın saçlarımı...
Ruhu elektrik tellerine takılmış geçmişim mi?
Yakını bozuk, uzağı belirsiz geleceğim mi?
Dur Sevgilim dur...
Bu böyle devam etmemeli.
İyisi mi unut(ma) sen beni.
Parantezler içinde sakla,
Yüreğinin küçük bir köşesinde gezdir beni.
İzin ver artık yağsın üstüne tüm yağmurlar
Adım her geçtiğinde,
Müşkül kalsın bütün sevdalar..
Ama sakın unut(ma) sen beni.
Bir varmışız bir yokmuşuz işte.
Tenler, ölü bedenler geçerde, 
Aşk kan ağlar bu gidişle.
Sen bildiğim gibi kal emi.
İki dudağımın arasında
İki gözümün çiçeğinde
İki avucumun içinde
Bense bildiğin gibi...
Demem o ki Sevdiğim
İyisimi sen unut(ma) beni.

Upuzun bir geceden geliyorum
Yokluğuma yağmur serpiştirilmiş
Gri, puslu bir öğlen vakti
Batık bir rüzgar
Rimeli akan bir küçük pencere.
Kaç tramvay durağı geçti rüyalarımdan
Kaç kaçak yolcu ile göz göze geldim
Saymadım, kalmadı aklımda.
Çatlamış dudaklarım sen görmeyeli
Öpmemişsin belli
Bir kelimen bile geçmemiş kursağımdan.
Artık anlıyorum…
Geceymişim ben
Karanlığına ay
Dileklerine yıldızlarım varmış benim
Upuzun yorgun bir geceymişim.
Kaç isyankar belde geçti rüyalarımdan
Kaç insan gördüysem hepsi grevde
Senli yazılar yazmışlar
Bensiz kalan uzuvlarına
Okudum ama tutamadım aklımda.
Puslanmış gözlerim seni görmeyeli
Sessizce silmemişsinki
Bir telin düşmemiş yüzüme.
Artık anlamalısın…
Geceyim ben
Upuzun bir gece
Bazen teninde dolaşan
Bazen kırışık yastığını aydınlatan
Upuzun yorgun bir gece.

Ben ki kelimeler topluluğuyum
Senin için sıra sıra dizilen.
Ardım sıra güneş
Yüzün serin bir ufuk çizgisi.
Her bir harfim bir martının kanadında
İlkbaharında çiçeğin.
Peki ya ellerin Sevgilim...
Ellerin...
Bir takımda çocuk kirpiklerin
Biraz nergis
Bir tutam karahindiba
Uçuşsun artık saç tellerin.
Ben ki senin gökyüzünde bir ara rengim
Tenine kavuşmayı bekleyen
Dilimde sana dair şarkılar
Ellerimde sana adanmış yazılar.
Küçüğüm, bu dizeler senin sesin
Ben ise Aşk'ın kendisiyim...

Ah Sevgilim.
Nereden başlamalıyım bilmiyorum.
Kıtaları mı birleştirmeliyim önce
Yoksa buzullar mı çıkarmalıyım salkım saçak diplerinden
Delik dağlar şöyle dursun hele
Ateş bile senin için bulunmadı mı?

Ah Sevgilim...
Fridalar, Pablolar, Salvadorlar
Senin yüzünü aramadılar mı her eserlerinde
Kadife teninden bahsetmiyorum bile
Gianlar, Michelangelolar, Baptisteler
Az uğraşmadılar mı?
Elleri kanadı gariplerin
Başaramadılar elbet

Ah Sevgilim...
Yol yokken tekerlek bulundu sana gelmek için
Graham yıllarca uğraştı da duyamadı o ince sesini
Peki ya Newtonun hayal kırıklığı
Nereden bilebilirdi karşısında bir meleğin olduğunu
Söyle şimdi bana nereden başlamalıyım
İki kardeşin kavgasından mı?
Yoksa o meşhur elmadan mı?

Ah Sevgilim...
Senin uğruna kaç ülke bozguna uğradı
Kaç atlı kaç süvari kaç birliği uğurladık ahir zamana
Senin ayak bastığın topraklar içindi hepsi
Bir tarafta festivaller
Bir tarafta yaslar
Bayraklar yarıya indirildi

Ah Sevgilim
Ne Nazımlar geçti bu topraklardan
Ne Atillalar, ne İlhanlar
Ben bir garip Ömer'im
Saçlarına Şarkılar
Yüzüne Şiirler
Hikayeni anlatacak bir ben kaldım

Ah benim güzel Sevgilim
Söyle şimdi nereden başlamalıyım
Ellerinden mi 
Nefesinden mi
Asırlar arasında sıkışıp kaldım
Söylesene Sevgilim...

Bir beyaz bulut tanesi geçiyor şimdi üstümden
Yokluğunda kalmış bir beyaz bulut tanesi
Belki olsaydın beraber izlerdik gidişini
El sallardık arkasından
Selam söylemesini isterdik maviliklerine
Yoksun diye gidiyor belki 
Ne maviliği görecek gözü
Ne de beyaz kalacak kanatları
Şimdi bir atlasın ortasında
Bir büyük çam ağacının gölgesindeyim
Önümde gözlerini bana sabitlemiş bir çomar
Biraz önce yiyecek telaşına düşen
Şimdi ise omuzlarımda bana bakan kırlangıçlar
Bir avuç asker karınca
Biraz kelebek örtüsü
Hiçbiri tanımıyordu seni
Yaklaşık 20 dakika önce
Küçük bir zaman diliminde değişti hayatları
Biliyorlar artık
Baharları senin getirdiğini 
İçimde büyüttüğün ormanları
Avuçlarından akan akarsuları
Saçlarında açan zambakları
Ardında bıraktığın yeşilleri
Güneşin yüzünde doğduğunu
Yıldızların sana parladığını
Kokunun Cennet vadettiğini
Tanrıçasın artık dilimizi bilmeyenlerin ülkesinde
Bense bu atlasın ortasında
Sensiz çirkin kalmış bir taşralıyım
Bana ait olmayan eğreti bir beden
Tütün kokmuş, yüzünü arayan ellerim
Dudaklarımda tedavülden kaldırılmış küfürler
Tenimde en ucuz şarapların kokusu
Günahım ben senin Tanrıça olduğun yerde
Cennetinden kovulmuş
Kanatları kırılmış
Adı ayyuka çıkan
Bir beyaz buluttum 
Geçtim gittim gökyüzünden
Kuşlar sana 
Yokluğum kuşlara emanet...

Çok söz verdiler bana...

İnandım
Kadehleri döktüm
Sere serpildi kırmızılar
Bir kaç cam kırığı
Bir kaç kısık ses

Aldandım
İçimi döktüm
Yüzümde kırmızılar
Bir kaç hayal kırıklığı
Bir kaç damla göz yaşı

Bekledim
Kaleme döktüm
 Altı çizili kırmızılar
Bir kaç kalp kırılması
Bir kaç kalan sayılı günler

Çok söz vermişlerdi bana...

Üzüldüm
Onca dil döktüm
Dudaklarında kırmızılar
Bir kaç gönül kırgınlığı
Bir kaç kutu ilaç

Süzüldüm
Ecel terleri döktüm
Gözlerimde kırmızılar
Bir kaç kanat kırığı
Bir kaç doz anı

Çok söz verdiler
Vedasız gittiler

Akşam üstü oturdum
Bana benzeyen başı boş bir bankın köşesine
Yüzümde çocukluktan kalma aptal bir gülümseme
Denizi çekilmiş topraklarımda
Seyrek insanların bakışlarının arasında
Çıkardım gazeteye sarılmışı
İnanır mısın
2. Sayfa haberlerine düşmüşüm yine
Başlıkta
Kusurlu bir aşkın
Kusursuz cinayeti
Bu yüzden şaşkınmış seyrekler
Bir hayalet görmüşler
Olay mahallinde silah bulamamışlar
Girilmezler, şeritler, tebeşirler
Her şey varmış da
Senden eser yokmuş
Tek eserin benmişim işte
Neyle vurulduğumu hatırlamıyorum
Gülüşün mü
Gözlerin mi
Yoksa saçların mı
Bilemiyorum
Bildiğim tek şey
2. Sayfa da yazanlar
İlkini sana sakladım
Sonra şahitlere sormuşlar seni
Dile gelecek kalbim varken
Tam gamzelerinden bahsedeceklermiş ki
Vazgeçmişler yol yakınken
Bir hayaletim işte
Bana benzeyen başı boş bir bankta oturan
2. Sayfalara inanmayıp da
Sana bile isteye vurulan
Bir hayaletim işte
Sense hayal ettiren...

İki çocuk koşuyordu kaldırımın kenarında
Belki biri bendim bilmiyorum
Yüzüm sabaha dönmüş
Yüzüm bir çiçeğin tek yaprağından çalınmış
Belki seviyor kısmı
Belki de kurutulmaya yüz tutmuş bir kitap arası
Sayfaları soluk
Kelimeleri savruk
Koştuk mahallenin afilli abilerinin yanından
Sıcak demli çaylarının arasından
Ellerimizde yeşil erikler
Telaşlıydı kalbim
Kalbim, karanlıktan korkan bir çocuğun elleriydi
Top koşturuyordu bizden iki üç beden büyükler
Seneye de giyilesiceler
Henüz tatmamıştı kimse aşkı
Terlememişti bıyıklar
Sürülmemişti kırmızı ojeler
Aşkın olmadığı yerlerde durmayı reddediyordu kalbim
Durmadık bizde 
Koştuk kavrulmuş ayçiçeği tarlalarının içinden
Biraz onlara benzedik
Güneşe çevirdik yüzlerimizi
Terledi kahverengilerimiz
Islak kaldı gözlerimiz
Annem görseydi havlu sererdi her bir gözeneğimize
Görmesin sakın diye koştuk bizde
Sonra 2 çocuktan biri yoruldu koşmaktan
Belki biri sendin bilmiyorum
Yüzün geceye dönmüş
Yüzün bir dilek hakkı kalmış yıldız
Yüzün gecemi aydınlatan Ay
Elimde ki erikleri uzattım sana
Hüzünlüydü kalbin
Kalbin, yalnızlıktan korkan bir kız çocuğu
Çayları bitmişti mahallenin afilli abilerinin
Akşam arifesi ezanında gitmişti bedeni büyükler
2 Çocuktan biri izlemişti gidişini
Belki biri bendim
Bilmiyorum

Çok zaman geçti üstümden
Yıkık, dökük, virane kentler
Bir dal sigaranın üstüne yazılmış harfler
Yaktım çoğu zaman 
Ve içtim seni
İçimde ki orman yangınları nasıl çıktı sanıyorsun
Göğüs kafesimde esir kaldı kuşlarım
Kanadına mahkum meleklerim
Kaç mevsim sığdırdım kendime
İnan ılıman geçti sana varan gecelerim
Çok zaman geçti üstümden
Yorgun, vurgun, süngüsüz muhabereler
Kıtalar arası atılan nükleer bombaların içine saklandım
Bulup da sobelemedin ki
Nasıl parçalandım sanıyorsun
Kaç ülkeye dağıldı uzuvlarım
Ellerim, gözlerim
Ve seni anlatan dillerim
Kaç lisan öğrendi her biri
Sohbetleri güzel geçti sana çıkan hikayelerin
Çok zaman geçti üstümden
Sessiz, hüzünlü, arsız dualarım
Rabbime anlattım  durdum seni
Döküldü tüm taneler
Terledi avuç içleri
Tüm dinlerde gezindi ruhum
Yolumu nasıl kaybettim sanıyorsun
Kaç mum yaktım, kaç kez ellerim semaya uzandı
Rabbim kalbimi gösterdi
Ve nihayet buldum seni
Çok zaman geçti üstümden
Bir varmış bir yokmuş ile başladı ismim
Üşenmeyip benimle gezmişsin
Yıkık, dökük, virane kentleri
Yorgun, vurgun, süngüsüz muhabereleri
Sessiz, hüzünlü, arsız dualarımı
Demek çok zaman geçmiş üstümüzden...

Kaç zamandır susuyorum
Sessiz sakin geçiyor gökyüzü üzerimden
Bir bakıyorum yıldızlar
Bir bakıyorum sensiz bir sabah daha
Konuşmuyorum çiçeklerimle
Selam vermez oldum mahallenin serseri köpeklerine
Onlar da bakmaz oldu tarafıma
Taranmamış saçlarımdan mı
Uzamış sakallarımdan mıdır bilmiyorum
Hem zaten neyi nasıl anlatayım ki
"Özledim" desem
Solar bütün çiçekler
"Çok özledim" diye devam etsem
Göğe bakarak ağlar serseriler
İçimde büyütüyorum bende seni
Sonra Sezen geçiyor "Biliyorsun"
Karanfil kokan sigaramın dumanından
Tebessümlü hüznün kaplıyor gözlerimi
Belli etmemeye çalışıyorum elbet
Ama görsen kırlangıçlarımı
Nasıl da toplanıyorlar omuzlarımda
Tesellileri bile zarif görebildiğim kanatlılarımın
Kısa ama parlak tüyleri ile siliyorlar yüzümü
Sana adanmış hüzünlerim bile güzel
Aklın kalmasın sakın
Bazen yürüyerek kaçmak istiyorum senden
Ardımda kalsın istiyorum
Pazar tezgahları
Sarı taksiler
Rengini senden almış baharlar
Kokun mavilere sinmiş gökyüzünden
Günler geçiyor ayaklarımın altından
Tamam artık dediğim yerde
Bir papatya beliriyor
"Hoş geldin" diyorum gülerek
Meğer seni karşılamak içinmiş
Geride bıraktığım onca şey
Kaç zamandır susuyorum işte
Üzerime dökülsen köklerime
İçime düşsen kalbime...