Küçük bir kaldırım taşında kaldı kalemim. Oysa daha suya yazacak kelimelere hakim bedenim. Biraz ürkek, biraz tavırlı, biraz sitemkar olsa da dilim, bilinmeyecek notalara, gizliliklere hakim ellerim. Yargılanacak her bir noktalama işaretleri, hüküm verilecek belirlediğim tarihlere. Darını, ağacını, ipini görsem de tükenmeyecek kalemim. Siz sonlarını merak edeceksiniz, ben asla sonları sevmeyeceğim. Her bitiş bir başlangıçtır demeyeceğim. Kalacak ruhum en geçmiş yerlerinde. Kimi zaman yüzdüreceğim, kimi zaman çalacağım tüm erikleri. Yüz çevireceksiniz biliyorum, söylediklerime, hareketlerime, kelimelerime, yazdıklarıma. Küçük bir kaldırım taşında kaldı, üstü yamalı ceketim. Silkelediğim tozum değildi, ısıtan ceketim değildi. Küçük bir yağmur damlası süzülecek, işaret parmağımın kenarından. Su alacak kağıttan gemilerim. Silinecek bütün yazdıklarım, unutulacak çehrem. Küçük bir kaldırım taşında kaldı bedenim. Eğiliverdi üstümden sarkan sokak lambası. Aydınlattı bütün çevremi. Geri kalan ne varsa karanlık. Geri kalan ne varsa yalnızlık. Ben mi korkmalıyım karanlıkta olanlar mı bilemedim. Doğruldum olduğum yerden, yamalı ceketimi attım omuzlarıma, kaldırım taşında bana bakan kalemim artık avuçlarımda. Ben gider ayak yazacağım, okunup okunmaması mühim olmayacak. Bir iz bırakmak istediğim yolda, üçüncü izimi bırakacağım… “Sufri, aprendi, cambie”

Coğrafyasına tükürdüğüm bir kara parçasının tam ortasındayım. Üstüm başımın kirliliği kadar gereksiz bilgileri vermek istemiyorum ama hava da soğuk. Canına yandığımın rüzgarı taaaaaa şuralardan içime nasıl işliyor biliyor musun? Nerden bileceksin ki tek kişilik bir kara parçası benimki. Ya sen gelip beni itersin ya da ben götüm götüm çevrelerim olduğum yeri. Cahilden uzak kalmanın yollarını arıyordum en son, bulduğum çare de dillere destan. Neyse bari az buçuk hayal kuralım etrafı dolduralım. Yalnız çekilmez bu soğuk. Şu rüzgarı ele alalım önce bi, biraz çocuk mu serpiştirsek uçurtmalar eşliğinde, yoksa yamaç paraşütü mü yapsın gençler. Ben korkar izleyemem mantığını ele alıyor ve uçurtma iyidir diyorum. Ebeveynsiz çocukları salıyorum gözümün gördüğü uzak noktalara. Hayal benim hayalim olduğuna göre istediğim gibi mevsimleri belirleyebilir, sağıma kışı, soluma yazı gibi saçma sapan eylemlerde bulunabilirim. Böyle bir yazı olduğuna göre, çok da bişey beklememek lazım. Buraya kadar okuduysan bile sabır taşın arsızmış. Neyse çocuklar sonbaharda kalsın. O zaman kışımıza çeviriyoruz bakışları. Oraya da vıcık vıcık olmayan teknolojiden bi haber gençleri yerleştirelim. Birazdan çok daha fazla karla dolduralım çevrelerini. Kar topu yapıp oynasınlar. Atkılarına silsinler yüzlerini. Ama hepsi gülsün, kızarsın o irili ufaklı burunları. Soluma da yazı iliştirmiştik yanlış hatırlamıyorsam. Yanlışsa da yukarıya çıkıp okumayacağım yazdıklarımı. Gelişi güzel gidiyorum. Solum yaz olduğuna göre tarihlerde 1972ler olsun. Efsane mayolar eşliğinde hippiler gezinsinler kumların üstünde. Hatta şu an kulağımda çalan “C.W Stoneking – The Love Me Or Die” yankılansın sahil boyu. Kimisi ateş başı kimisi ise oynadıkları su toplarının büyüklüğüne aldırmadan saçmalasınlar. Arkamı göremesem de ilkbaharı unutmamak lazım. Oraya da görmesem de hissettiğim ilkbahar akşamını bırakalım. Sarı sarı ışıkları olan bir ağacın altında dedikodu yapılmasın mı? Yapılsın. Çekiştirsinler komşunun yeni gelininin altınlarını, bakkalın çırağının ne deli bir yakışıklı olduğundan bahsetsinler ve gençliklerine yansınlar emekli kuyruğunda bekleyen ak sakallıların eşleri. Yanıma gelmeyin sakın iyiyim ben bu hikayede. Herkes bir mevsimde çok şey yaparken bense o kara parçasının ortasında, bir ramazan akşamında gündüz içemediğim çayın, kahvenin, sigaranın etkisi altındayım. Ben bunu söylerken. Kıştan gelen bir kartopunun sonbaharda uçurtma uçuran veledin yüzüne çarptığını görüyorum velet yaz mevsimini geçerken, kuma gömülmüş o cağnım kızın üstüne basmakla yetinmeyip, arkamdan dolaşıp, bakkalın çırağını iç çeke çeke anlatan annesinin yanına gelip şikayet ediyor. Yine ortalık karıştı diyerek hayalimin önüne geçemiyorum. Herkes delirdi 🙂 ama şarkı nası güzel diyerek ben sahura kadar az mantıklı hayaller kurmalıyım. İşin özü sağlıklı yaşam için cahille sohbeti kesin. Hayırlı Ramazanlar…

Güvertenin en sakin köşesinde bir iskemle. İskemlenin üstünde duran, nevi şahsına münhasır bir beden. Belki dilhun, belki düşünceli, belki umursamaz. İsmi cismi yok. İzlemekte denizin yosun tutmuş sakin yerlerini. Bir balıkçı teknesi geçmekte yanı başından. Ne tekneyi sürenin umurunda ne de teknenin. Belki de farkında bile değil etrafında olup bitenden. Münferit derlerdi eskiden, demek ki beden bulmuş hali diyorum sessizce. Beni görmesinin olanağı yok. Tam arkasındayım oysaki. Baktığı yerlere göz gezdiriyorum istemeden. Bir iskele, bir martı, bir yosun tutmuş kaya, hışırtısı denize karışan bir uçurtma, ipinde bileği kalmış bir çocuk, kuma vuran midye, balıkçı teknesi uzaklaşmış. Sonra gözlerimi arkasından izlediğim dilhun’a çeviriyorum. Rüzgar, ensesinde biriken saçlarını bile hareketlendiriyor. Belli ki soğuk, belli ki farkında değil, belli ki hissetmiyor. Sigarasını ikram etmiş rüzgara, bir o çekiyor, bir rüzgar… Aklıma okuduğum bir kitaptan bir cümle geliyor. Sahi ne demişti George Orwell abimiz 1984 adlı kitabında “İnsan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu belki de…” Anlamaya çalışıyorum… Anlayamıyorum… Saydam olan ruhumu rüzgara bırakıyorum. Bedenine karışıyor sis perdelerim. Beraber oturuyoruz. Uzunca susuyoruz, uzunca bakıyoruz, uzunca çekiyoruz aynı sigaradan ve artık anlıyorum. Fernando Pessoa’nın tarif ettiği kişiyiz biz. “Olduğum şeyle olmadığım şey arasında, hayal ettiğim şeyle hayatın beni yaptığı şey arasında bir boşluğum…”

Başka bir gezegenden bırakıyorum alfabeden sızıntı yapanları. Biraz karanlık hakim, biraz sis, biraz piyano, biraz sigara, biraz mürekkep, biraz kuğu tüyü… Piyanonun beyaz tuşları aydınlatmakta çehremin kırışıklıklarını. Çalanın bir önemi yok. Her tuşu ayrı bir hikaye, ayrı bir mevsim, ayrı bir yıl. Her bir dumanda başka hikayenin içindeyim. Kimisi yaşanmış kimisi yaşanacak. Sis perdesinin aralığından bakmakta hayal kahramanları. Bir işaret bekler gibi, bir ses bekler gibi… Önce yargılanmalı iç dünyam. Sonrası teslimiyet. Piyanoda belirdi “Porz Goret” melodisi. Her nota bir kitap sayfası. Her sayfa kafa karışıklığı, her virgül biraz duman… Mevsimi gelmedi diyor uzaklardan, henüz değil, şimdi değil. Tüyü koparılmış kuğu üzgün. Koparıldığından mı yoksa anlatılanlardan mı? Başka bir gezegenden bırakacağım tuttuğum bu uzunca tüyü, kimilerinin avuç içlerine, kimilerinin baş uçlarına, kimilerinin cam kenarlarına… Kimin bıraktığı belirsiz, hikaye belirsiz, kahraman sisin ardında…

Bir çilingir sofrası hazırlıyorum. Her şey sere serpe. Yıllanmış şaraplar, açılmamış mektuplar, gidilmeyi beklenen ücra şehirler, kalıtımsal yalnızlıklar, dengesiz sohbetler, son demlerini oynayan eski dostlar… Üstümüze biraz sepya rengi. Soframızın adı çilingir açsın bütün sohbetleri. Yalınayak olsun, çiğ yağsın dibi gelen saçlarımızın üstlerine, lodos essin etrafımızda. Dallarda asılı kalsın sarı ışıklar, yeşili gözükmesin. Kör kalsın gecenin en zifiri karanlığı. Matmazel otursun ayağımın dibinde. Ben kağıda dökerken anlatsın birileri ardında bıraktığı yılları. Biraz kalabalık olsun yalnızlıklarımız. Nadasa bırakalım tüm bedenlerimizi. Parmak ucumuzdan saç diplerimize kadar tebessüm bırakalım üstümüzden geçen bulutlara. Birileri en tiz sesinle şarkıya başlasın, en bilinen yerde detone olsun bütün ıslıklar. Mendil satanlar gelsin bulaşsın omuzlarımıza. Küçük bedenleri ile özensinler olana bitene. Yaşamadıkları ve asla gidemeyeceği yıllara götürelim hep beraber. Bir zaman makinesi olsun ki sormasın kimseler. Bütün sandalyelerimiz cam kenarı olsun. Aslında ben bir gün diyerek başlanan cümlelerin sonu gelmesin, ağzımızdan sarksın şaşkın salatalık kabukları. Gözü gönlü dolana sarılalım hep beraber. Tavuklar kendi kendini pişirsin uğraştırmasın bizleri, sipidik sipidik tavasına düşsün çinekoplar, levrekler. Bölmesin bu anlarımızı tek bir nesne. Tek bir kırıntı kalmasın ruhumuzda. Tüm tenlerimizi sıyıralım. En son çilingiri bırakalım sofrasında. Bizler yalınayak giderken arkamızdan bakakalsın. Tek tek kilitlesin olanı biteni. En son okuyan kapatsın sarı ışıkları, çeksin pikesini üstüne, iyi geceler desin kırk yıllık arkadaşları gibi olan hiç tanımadıklarına…

Havanın soğuğuna, gecenin ışığına bıraktım nefesimi… Solum gün geçtikçe uyuşmakta. Kar kaplamış arka bahçemi dönüp bakmıyorum bile. Öylesine sıkışmışlık, öylesine umursamaz… Matmazelin koşmaya, benim konuşmaya halim yok. Bıraktık öylece kendimizi. Ona bi soba bana bi mont… Ben susuyorum o dinliyor. Anlar mı bilinmez… Birileri ses veriyor tozun dumanın ardından, uzattığım eli görmezler. Uzattıkları elleri göz yaşlarıma değmez. Daha çok üşüyorum, bedenim henüz şubatın başlarında. Günlerdir çorak, günlerdir aç, günlerdir bitap. Yüzlerce melek toplanıyor, gökyüzünden süzülen yağmur damlaları altında. Kanatları kaplıyor memleketimi. Bir çocuğun tebessümünde beliriyor umut, bir annenin göz yaşında beliriyor çaresizlik. Orucun karşısında nasıl yemek yenmiyorsa geçmiyor boğazdan bir lokma… Ben tükenmez kalem sanırdım, tükenmez umutmuş, tükenmez canmış, tükenmez memleket sevdammış. Bir babanın içindeki yangından kül yediğini görüyor gözlerim… İlk defa görmemeyi diledim. Acıyor işte içim ama ben sadece susuyorum, matmazel dinliyor… Anlar mı bilinmez…

Rıhtımın ortasında bir yerde küçük bir tahta kurduyum ben… Ne denizi görebiliyor ne de karaya dönebiliyorum. Bir misinaya ihtiyacım var oysa. Bir iğneye saplanmak pahasına denizi göresim var… Oltayı tutanın önemi yok. Nefesim yetene kadar yüzümü güneşe çevirmem lazım. Bırakmam lazım omuzlarımdakini suda biriken hava boşluklarına. Kabarcıklar karışmalı vapurun esintisine. Bir martı kanadında birikmeli gözüme yansıyan sarıya çalan ışık perdesi. Göz göze gelmeliyiz. Dibe doğru salınmalı sırrım. Bir midyenin yanında biriken kuma uzanmalı sessizce. Zincirim sereserpe sallanmalı deniz canlılarının arasında. Parmaklarımı sessizce oynatmalıyım. Sessiz olmalıyım. Kendimi bulmalıyım suyun yansımasında… Üzerimden akmasını izlemeliyim bütün kire bulanmış bedenin. Berrak olmalı gözümün kenarları, üzerimden geçen kağıttan gemimi görmeliyim. Bir tebessüm ile selam vermeli, yanımda duran midyenin içinden inciyi bırakmalıyım güvertesine. Yosunlar büyümeli çehremde, yeşilin içinden geçmeliyim. Bugün bir balıkçının gelesi yok. Biraz daha tahtalarımı kemirmeli, hayallerimi sürdürmeli, oltaya gelmeliyim…

Bir defter, bir yaprak, bir kalem… Neyi nereye sığdıracağımı bilmediğim satır araları. Bir sigara içimlik vakitte ikindi güneşindeyim. Sağa sola saçılmış evraklar, dışarıda rüzgara karşı koşturan insanlar, Müslüm her zaman ki gibi sakin… Kim bilir kaçımız şu an bir çay kaşığı vızıltısı eşliğinde, sigaradan arta kalan griye bulanmış dumanı hayallerimiz adına çekiyoruz. Aslında yapmamız gereken, sağa sola saçılan evrakları yırt, sigaradan son bir fırt, atacağımız bir kaç adım, hayallerimize adım adım…

Bir sebebi ziyaret meselesi benimkisi. Küçük bir dokunuş kısa bir yelkenli hikayesi. Saatim 22:22… Tesadüf mü şans mı bilemem, bildiğim şey bir kaza kurşunu tabiri. Sonra bir küçük ruha üfleniş ve bir küçük beden de saydam bir yolculuk. Gözler kapalı ama bir cam kenarı değil. Biliyorum hangi saç renginle gelirsek gelelim, giderken beyaza bürünecek her bir telimiz. Sessiz sakin bir şekilde Yaşar Kurt – Fırt Emin dinleyeceğim ben bu yolculukta. Sen ise belki şimdi belki bu yazıyı okuduktan sonra kulaklıklarını takıp bu şarkıyı dinleyeceksin. Belki ilk kez belki de bir çok kez ama anımsayacaksın. Bir yolculuğa da sen çıkacaksın benimle beraber. Otobüsler aynı olsada tüm koltuklar başka şehirlere gidecek biliyorum. Kimimiz küçük bir sahil kasabasına, kimimiz küçük bütçeli bir mahalleye, kimimiz de şatafatlı gösterişli bir şehire. Nereye gidersek gidelim her birimiz geçmişe duyulan özlem ile yüzümüzde küçük de olsa bir tebessüm bırakacağız gezdiğimiz caddelerin kaldırım taşlarına. Birimiz bir kahvaltı sofrasında çay kaşıkları eşliğinde alacak yerini, birimiz bir pazar akşamı “Parliament Sinema Kuşağı’nın” tam karşısında, bir diğerimiz ilk aşık olduğu noktada belirecek. Bizden göç edenleri alacağız yanımıza özlem gidereceğiz. Hepimizin tenine değecek ılık bir ilkbahar. Her ekmek almaya gidişimizde söylenmenin mutluluğu belirecek kulaklarımızda. Açmayacağız gözlerimizi. Yollarımız farklı, yıllarımız farklı olsa da burada buluşacağız gözlerimizi açtığımızda. Neden geldiğimizi ya da nereden geldiğimizi hatırladığımız da boş gelecek tüm bu kaygılar, bu koşuşturmalar… Benim hikayem 79, uğurlu sayım 8… 7 ve 9’un arası. Arada kalan, sonsuzluğu bulan, birazdan 43 olacak olan. Hoşgeldin yeni yaşım, yeni ruhum, eski bedenim. Bu yolculukta bana eşlik eden, hayatıma küçük de olsa dokunan, tebessüm bırakan, izi kalan herkese sonsuz teşekkürler…

Biz iki ayrı dünyanın paradoksuyuz. Senin ayrı benim ayrı düşlerim var birleştirilmeye çalışan. Biz iki ayrı zaman dilimiyiz yakalayamayız ki birbirimizi. Senin güneşin ışıldatır şehrin sokaklarını, benim ise sokak lambam var akşam 7 de çalışan… Biz iki ayrı mevsimiz ortamız yok. Senin sıcaklığın ile başlar cemrelerin düşüşü, ben ise üşütür parçalarım her bir yere düşeni… Biz bir pusulanın iki ayrı yönüyüz. Senin yolun doğruya gider, ben kaybederim tüm izimden gelenleri. Biz iki farklı renkten ibaretiz. Senin beyazın örter tüm geceyi, benim siyahım karışır gecenin en görünmeyen ucuna bucağına. Biz aynı enerjinin iki farklı kutbuyuz. Sen tüm pozitifliğin ile anot, ben ise tüm negatifliğimle sessiz bir katot. Bir apokaliptik hikaye, biraz düş, biraz zerdeçal. Yarıya kadar…