Üstüme bir gece çöktü
Ama öyle bildiğin gibi değil
Ay, güneşe savaş açmıştı
Kılıç kuşanmış gibiydi tüm yıldızlar
Bir muharebenin karanlık yüzüydüm
Deniz yıldızlarının ise son sözü... 

Üstüme bir ağırlık çöktü
Ama öyle bildiğin gibi değil
Göz kapaklarım intihara meyilliydiler
Yakarışlarını duyuyordum kirpiklerimin
Bir kanepenin kırışık tarafındaydım
Kimbilir kaç zamandırda arafta...

En son üstüme bir rüya çöktü
Ama öyle bildiğin gibi değil
Nasıl koşturuyorum karanlık sokaklarda
Kapı kapı seni arıyorum
Hem de çırılçıplak 
Sormadığım çiçek dalı
Anlatmadığım çakıl taşı yok
Henüz gelmemişsin buralara
O yüzden sert esiyor rüzgarlar
Dallar kırıldı kırılcaklar
Adın geçiyor sonra içimden
Mahçup bir yağmur damlası süzülüyor yanağımdan
Ama görsen nasıl koşturuyorum karanlık sokaklarda
Hem de senden bihaber
Ve kendimden habersiz

Basit bir adamım ben
Ağzında sigarası
Saçlar darmadağın
Yorgunumdurda çoğu zaman
Konuşturamazsınız beni
Yük olurum gününüze
Aklınız fikriniz de bende kalsın istemem
Gün ışığında bir köpek
Karanlık çökünce Dolunay eşlik eder bana
Bir de elimden tutan gazeteye sarılmışlar
İçerisi kirli haberlerle dolu
İyisimi çıkmak semaya
Bir yıldızın düşüşüne eşlik ederim sonra
Düşme ey Yıldız yeryüzü bildiğin gibi değil
Alırlar ışığını
Zifir karanlık günlere hapsolur yüzün gözün
Sonra bir martı belirir bankımda 
Biraz leblebim var, simite alıştırdılar seni oysa
Bu merette iyi gitmez ki onla 
Bence sen de kalma yanımda
Bir küçük balığın zıpladığını görürüm sonra
Hem de yakamozun ortasında 
A benim küçüğüm çıkma su yüzüne boşver 
Nefesini keser bu boktan dünya 
Sen dal en derine
Selam söyle benden deniz atlarına 
Kıyıda köşede saklanmış turunculara 
Özellikle istiridyelere 
Bir de beni soranlara 
Öyle soğuk eser ki sorma gitsin
Sormadın mı yoksa
Bir ince gömleğim var işte 
Eğer merakın buysa 
Dedim ya basit bir adamım ben
Bir tutam ölümlü 
Az biraz da sıradan
Neyse artık boşver
Sen de kal sağlıcakla...

Biçare gönül uzaklardayım
Kaldım yaban ellerde nasılda darlardayım
Yine bir meyhane sabahı
Anason kokan ağzımla
Kim bilir hangi dualardayım

Bir iki kadehle başladım önce
Durur mu hiç bu can akla sen gelince
Tükenmiş bir kalem
Sararmış bir kağıt
Güzelliğine dair şiirler hemde hece hece

Bekledim durdum öylece kapı ağzında
Bir türkü eşlik etti bana eski sazınla
Tiz bir ses
Aşık bir kadın
Nermine memmedova "Ayışığında"

Bıraktım artık seni bana kalmayasın
Adını serçelere söyledim yuvalarında saklasın
Bir çift kanat
Kırık bir gün batımı
Uç git burdan artık arkana bakmayasın

Bir dalga yanaştı kıyıma
Kum tanelerim çekti içine
Deniz kabuklarına sordum da yolumu
Kayboldum köpüğünde

Bir dalga yanaştı kıyıma
Yosun tuttu ayaklarım
Pulsuz balıklar da tutmadılar ellerimden
Bende boğuldum derininde

Bir dalga yanaştı kıyıma
Oltaya takıldı kalbim
Düzinelerce kağıttan gemilerim geçtide
Alnımdan silindi yazılarım

Bir dalga yanaştı kıyıma
Öncesini hatırlamıyorum
Sonrası uçsuz bir mavilik
Sonrası yakamoz
Sonrası batık bir gemi

Ne zor şeymiş sensizlik
Her şeyden yoksun 
Her şeyden yoksul
Ve her şeyde yoksun
Durgun geçiyor zamanlarım
Uçurtmasız, denizi olmayan sokaklardayım
Bir saç teline hasret bırakılan caddelerdeyim
Ne yağmurun tadı var yüreğimde
Ne de gökyüzüm güneşli
Ne zor şeymiş sensizlik
Nerden bilebilirsin ki
Ve ne kadar şanslısın ki 
Sen hiç sensiz kalmayacaksın
Belki beni de bir daha anmayacaksın
İsmim geçmeyecek dost sohbetlerinde
2 kadeh rakının verdiği keyfi alamayacağım artık
Ama ne zor şeymiş sensizlik
Sofraya yalnız oturmak
Sabaha sensiz uyanmak
Ne zor şeymiş sevgilim
Bir ay ışığı altındayım şimdi
Yıldız bile yok gökyüzümde
Hava da soğuk
Seni düşünmekteyim
Sadece seni
Elimde ucu yenmiş kırık bir kalem
İçimde bir dolu sen
Derdim seni anlatabilmek
Bir parçanı da olsa tanımalılar
Mahrum kalmamalı bu sokaklar
 Bu gökyüzü
Bu canlılar
Varlığından bihaber yaşamamalılar bence
Ama ne zor şeymiş sensizlik
Seni anlatmak yerine
Sensizliği yudumluyorum onlarla
Üstelik bir ay ışığının altında
Boğazıma kadar dizilmiş yalnızlığımda
Gecesi yalnız
Gecesi karanlık
Gecesi öksüz bir gökyüzü altında...
Kanadı kırılmış bir martıyım artık
Boynum bükük, bir bankın üstünde
Ama Ne zor şeymiş sensizlik...

Bölüm 1 
İncil'in İlk Emri "Sev"

Göçmen kuşların şenliğinde sevdim seni
Ortancalar açtığında
Begonviller sarktığında
Yasemenler boy verdiğinde sevdim
Yüreğime düşen ilk cemreydi seni sevmek
Böyle arsız
Umarsız
Vakitsizdi çiçek açmalarım
Akşam ezanı gibiydi seni sevmelerim
Herkes uykudayken
El ayak çekilmişken
Bir ay ışığının altında
İnce, narin kıvrımlarını izlemekti
Tüm telaşlarımı bırakıp sevdim seni
Bir yavru kedinin muhtaçlığında
Öyle mahçup
Öyle savunmasız
Ve böyle anlatamadığım gibi sevdim seni

Bölüm 2
Tevrat'ın İlk Emri "Yaşat"

Bir çocuğun kalbinde doğurdum seni
Tamamen karşılıksız
Sessiz, derin
Ve bir nefeste
Çocuk kırlangıçlara anlattı seni
Mevsimleri nasıl bahara çevirdiğini
Her bir parmağında salıncakların olduğunu
Dokunduğunda kahkahaların duyulduğunu
Kırlangıçlar heyecanına yenik düştü
Kanatlarında hikayen
İsmin tüm şehirlerde
Durmadı
Bir söğüt ağacına anlattı seni
Saçlarından bahsetti sonra
Her bir telinde bir çift kumru olduğunu
Yere değen bir telin tohuma dönüştüğünü
Uçuştuğunda aralarından ormanların göründüğünü
Bir fısıltı dolaştı yapraklarında
Döküldüler sana doğru
Bir devrime karıştı adın
Ormanlar da emrine amade

Bölüm 3
Kuran'ın İlk Emri "Oku"

Önce gözlerini okudum senin
Nakış nakış işlenmiş kirpiklerini
İrili ufaklı kahverengilerini
Dudaklarına çevirdim sayfalarımı
Her tebessümünde
İçine düşmekten korkmadığım çukurunu
İki çizginin ortasından geçen nefesinin
Bir meltem esintisine dönüşmesini
Göz göze geldik sonra
Hem de hikayenin tam ortasında
Bir kaç cümle dökülüverdi ağzımdan
Üstelik haddim olmadan
-Ne Mutlu Ki Bana 
Sevdiğimi yaşattım
-Ne mutlu Ki Sana
Yaşattığımı Okudun