Ne zor şeymiş sensizlik
Her şeyden yoksun 
Her şeyden yoksul
Ve her şeyde yoksun
Durgun geçiyor zamanlarım
Uçurtmasız, denizi olmayan sokaklardayım
Bir saç teline hasret bırakılan caddelerdeyim
Ne yağmurun tadı var yüreğimde
Ne de gökyüzüm güneşli
Ne zor şeymiş sensizlik
Nerden bilebilirsin ki
Ve ne kadar şanslısın ki 
Sen hiç sensiz kalmayacaksın
Belki beni de bir daha anmayacaksın
İsmim geçmeyecek dost sohbetlerinde
2 kadeh rakının verdiği keyfi alamayacağım artık
Ama ne zor şeymiş sensizlik
Sofraya yalnız oturmak
Sabaha sensiz uyanmak
Ne zor şeymiş sevgilim
Bir ay ışığı altındayım şimdi
Yıldız bile yok gökyüzümde
Hava da soğuk
Seni düşünmekteyim
Sadece seni
Elimde ucu yenmiş kırık bir kalem
İçimde bir dolu sen
Derdim seni anlatabilmek
Bir parçanı da olsa tanımalılar
Mahrum kalmamalı bu sokaklar
 Bu gökyüzü
Bu canlılar
Varlığından bihaber yaşamamalılar bence
Ama ne zor şeymiş sensizlik
Seni anlatmak yerine
Sensizliği yudumluyorum onlarla
Üstelik bir ay ışığının altında
Boğazıma kadar dizilmiş yalnızlığımda
Gecesi yalnız
Gecesi karanlık
Gecesi öksüz bir gökyüzü altında...
Kanadı kırılmış bir martıyım artık
Boynum bükük, bir bankın üstünde
Ama Ne zor şeymiş sensizlik...